از بندگان عملى را قبول نمىفرمايد ، مگر به معرفت ما » ( چه هر نامى ، نشانهء صاحب نام است و ذوات قدسيهء ايشان نشانه‌هاى هويداست براى وجود ذات و صفات آن جناب ) . 361 / 5 . محمد بن ابى عبداللَّه ، از محمد بن اسماعيل ، از حسين بن حسن ، از بكر بن صالح ، از حسن بن سعيد ، از هَيثم بن عبداللَّه ، از مروان بن صبّاح روايت كرده است كه گفت : امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه : « خداى تعالى ما را آفريد ، پس آفرينش ما را نيكو گردانيد ، و ما را تصوير نمود و نگاشت . پس صورت‌هاى ما را نيكو ساخت و ما را در ميان بندگان خود چشم خويش گردانيد ، و زبان گوياى خويش در ميانهء خلائق ( چه ، ايشان چون زبان اوامر و نواهى او را به مردمان مىرسانند ) و دست خود كه بر بندگانش به رأفت و رحمت گشوده ، و وجه خود كه مردم از آن رو به او مىروند ، و به جنابش مىرسند ، و درهاى معرفت خويش كه بر او دلالت مىكنند ، و خزينه‌داران خويش درآسمان و زمين ، و به واسطهء ما درختان ميوه آوردند و ميوه‌ها رسيدند ، و جوىها روان شدند ، و به ما باران از آسمان ( يا از جانب آن ) ، فرود مىآيد ، و گياه از زمين مىرويد ، و به عبادت ما خدا معبود شد . و اگر ما نمىبوديم ، كسى خدا را عبادت نمىنمود » ( چه ، اساس بندگى را ايشان به مردم تعليم دادند ) . 362 / 6 . محمد بن يحيى ، از محمد بن حسين ، از محمد بن اسماعيل بن بَزيع ، از عمويش حمزة بن بزيع ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است در فرمودهء خداى عزّوجلّ : « فَلَمَّا آسَفُونا انْتَقَمْنا مِنْهُمْ » « 1 » ، يعنى : « پس آن هنگام كه ما را سخت خشمناك و اندوهگين ساختند ، از ايشان كينه كشيديم » ، كه آن حضرت فرمود : « خداى عزّوجلّ اندوه نمىخورد و خشم نمىگيرد چون اندوه و خشم ما ، و ليكن آن جناب دوستانى چند را از براى خود آفريده كه اندوه مىخورند و خشم مىگيرند و خشنود مىگردند ، و ايشان آفريدگانى چنداند كه خدا ايشان را پرورش داده و مىدهد . پس خدا خشنودى ايشان را خشنودى خويش و خشم ايشان را خشم خويش گردانيده ؛ زيرا كه آن جناب ايشان را خوانندگان مردمان به سوى خويش و رهنمايان بر خويش قرار داده ، و از براى همين ، چنين بلند مرتبه شده‌اند كه به مرتبهء اتحاد و يگانگى رسيده‌اند . و مقصود خدا اين نيست كه اين اندوه و خشم ، به خدا مىرسد چنانچه به آفريدگانش

--> ( 1 ) . زخرف ، 55 .